Bestaande Woning Bouw






Closing the loop

30 april, 2015 | door Haico van Nunen

Duurzaam omgaan met materialen, of het nu brandstoffen betreft of ander grondstoffen. Dat is een van de pijlers voor een betere wereld. Onlangs werd in een tv uitzending ‘Vuil goud’ (1) stilgestaan bij de kansen die recyclen biedt. De uitzending ging in op de rol die ons huidige afval kan spelen. Niet door het weg te stoppen onder de grond, of naar het buitenland te verschepen, maar door het nuttig inzetten er van.  Specifiek kwam het winnen van grondstoffen uit mobiele telefoons aan bod.  Daarnaast ging het over betrekken van energie uit huishoudelijk afval en het winnen van grondstoffen uit datzelfde huishoudelijke afval. De twee voorbeelden lieten zien dat het mogelijk is om bepaalde grondstoffen terug te winnen, als de prijs van de grondstoffen maar hoog genoeg is. Bij telefoons, waar het onder meer gaat over goud, koper, antimoon en dergelijke is dat het geval. De telefoons worden teruggenomen (tegen een geringe vergoeding) en vervolgens naar Europa verscheept, waar het nieuwe delven (urban mining) kan beginnen. Bijkomend voordeel is dat de grondstof geconcentreerd aanwezig is (een kubieke meter aarde bevat maar zeer kleine sporen metaal), er veel minder omgevingsschade ontstaat (geen groeves) en nauwelijks afval overblijft. Bovendien is er ook nog eens minder energie nodig, aangezien het plastic van de printplaten een goede aanvullende brandstof is.


De telefoon is een duidelijk voorbeeld. Eén telefoon is niets, maar een ton aan telefoontjes biedt perspectief. Hoe is deze benadering voor de bouw in te zetten? Daar is over het algemeen de waarde van de materialen veel lager (2). Daarentegen is de benodigde massa weer veel groter. Natuurlijk zit er een verschil in de kort cyclische gebruiksperiode van een telefoon en de lang cyclische gebruiksperiode van een gebouw. Maar het gaat erom dat je gaat zoeken naar de waarde van de nieuwe grondstof maar ook wat er mee kan worden uitgesloten. En bovendien wat dat je waard is.

 

Het tweede voorbeeld uit de uitzending ging namelijk over het verbranden van huishoudelijk afval. Daar komt energie bij vrij, waar huishoudens mee verwarmd kunnen worden. Zoveel zelfs dat het lonend zou zijn om de huidige afvalbergen af te graven en te verbranden. Gekscherend werd al geopperd om de kunstmatig aangelegde golfbanen en mountainbike routes op te doeken. Bij dit (speciale) verbrandingsproces komt een restproduct vrij, een soort slakken. Deze slakken kunnen weer worden ingezet als vervanger van cement. Dat is dan niet een product dat in economische waarde veel waard is, maar de ecologische waarde is wel groot. Aangezien cement een materiaal is met een hoge milieubelasting, is het zinvol om dit te vervangen door een materiaal dat als restproduct van verbranding ontstaat. Op die manier kunnen kringlopen samen komen. Ook in de bouw.

Het sluiten van de kringloop zal niet in een keer plaatsvinden. Het gaat erom dat we zoeken naar mogelijkheden die we nog niet kennen. Op dit moment wordt het actief gebruiken van bouwafval nog te weinig gedaan. Het kost nog te veel, of het is gewoon makkelijker om nieuwe grondstoffen te pakken. Maar uiteindelijk raken de grondstoffen op, en moeten we wel gaan zoeken naar grondstoffen in ons afval. Op dat moment krijgt afval waarde, en wie weet wat er dan gebeurt. Tot die tijd zijn we op zoek naar andere kwaliteiten die recyclen zinvol maakt, zoals een nieuw product of een vervanger die minder belastend is.

 

Bronnen / verwijzingen:

(1)    ‘Vuil goud’ werd op 29 maart 2015 uitgezonden bij ‘Tegenlicht’ door de VPRO
(2)    Ter vergelijking, een kilo goud kost €35.000,- terwijl een kilo cement nog geen € 0,50 kost

Print dit artikel Print dit artikel

Categorie: Duurzaamheid, Proces, Renovatie en onderhoud| Geen reacties »

Plaats een reactie